Dans les yeux de ma mère

Il y a toujours une lumière

Dit nummer van Arno, een ode aan zijn moeder, hoorde of zag je de laatste weken meer dan frequent op zowat alle Belgische radio en tv zenders, een groot Belgisch artiest ging heen en dit nummer paste daar op één of andere manier inderdaad wel bij.

Ik ben een absolute Arno fan, en ja ook dit nummer kan me zeker bekoren maar het zette me ook aan het denken over hoe mijn relatie met mijn moeder was.

En de conclusie was eigenlijk redelijk hard maar duidelijk, eigenlijk was die er niet, toch niet echt.

Niets van wat Arno zo liefdevol beschrijft in deze song kan ik vanuit eigen ervaring bevestigen.

De relatie met mijn moeder is vrees ik altijd redelijk liefdeloos geweest.
Niet dat ik persé een slechte jeugd heb gehad, integendeel zou ik zelfs willen zeggen maar dat was dan toch vooral desondanks als ik er nu op terugkijk.

Emotieloos

Dat lijkt me denk ik de juiste omschrijving van onze relatie, wanneer er wel emoties aan te pas kwamen dan was het eerder in het conflict departement terug te vinden.

Mijn moeder was, denk ik, zelf niet echt de meest gelukkige persoon ter wereld, gefrustreerd en afgunstig was ze zeker.
Ik denk dat ze best spijt had van opgegeven ambities en misschien ook wel niet uitgekomen dromen en dat ik daar deels de oorzaak van was.
Van de weinige verhalen uit haar jeugd bleek best wel wat sixties hippie vibe, niet vanzelfsprekend denk ik levend in het best kleine en verstikkende dorpje van mijn en haar jeugd.
En door het hoogtepunt van die 60’s vibe fietste ik dan nog eens door als boreling.

En, als ik kijk hoe ze met mijn 3 zussen omging, hoe zeker bij de 2 jongsten die pas in de jaren 80 geboren zijn, daar wél een soort moederliefde was, denk ik écht dat ik voor haar iets verpersoonlijkte dat haar op één of andere manier heeft gefnuikt.

En ja, ik neem, nam, haar dat best kwalijk, het heeft een paar keer tot best heftige conflicten geleid én ervoor gezorgd dat familie, in de meest brede zin, voor mij eigenlijk niet bestaat.

En soms zorgt dat toch voor een beetje weemoedig gevoel, een gemis. Mijn grootmoeder, haar moeder, was wél een mama, eentje die ook een veel bredere kijk had op iedereen dan mijn moeder.
Mijn moeder voelde zich steeds benadeeld, anderen hadden en deden het altijd beter en dat was oneerlijk.
Calimero kon op haar gebaseerd zijn, dat haar gedrag, uitspraken en gebrek aan enige vorm van initiatief eerder de oorzaak van wat zij als benadeeld ervaarde was dan dat anderen het effectief beter hadden dat wilde en kon ze niet zien.


Mijn grootmoeder had het daar ook moeilijk mee, zij was zeker niet de oorzaak van mijn moeders frustratie en negatieve ingesteldheid.
Mijn vader die had wél redenen om zich in zijn jeugd en tienerjaren benadeeld te voelen, ietwat buiten zijn familie gezet te worden, hij werd namelijk door de dorpspastoor uitgekozen om naar een seminarie, op internaat, te gaan studeren om hopelijk priester te worden.
Duidelijk mislukt maar als enige van de zonen mocht hij na deze middelbare studies wel niet verder gaan studeren van mijn grootouders.
Ook daar dus wel wat frustratie en negativiteit, yep er was er best genoeg van in mijn jeugd.
Maar, hij ging daar wel beter mee om, hij was wel een actieve, zeer actieve deelnemer aan het dorpsleven, daardoor zelfs een redelijk afwezige vader in mijn jonge jeugdjaren.
Tijdens vakanties leerde hij ons op daguitstappen wel heel België kennen, was hij er écht wel.
Maar daarbuiten toch vooral een uithuizige maar alom in het dorpsleven aanwezige papa, een soort BD, bekende dorper.


Dat veranderde in mijn tienerjaren toen mijn 2 jongste zussen, noem ze gerust nakomers, werden geboren.
Ik noem het gezin 2.0, want langzaam liet mijn vader al zijn activiteiten uitdoven en werden ze met hun viertjes wél een gezin.
Mijn ander zus en ik waren een soort figuranten in dat theater leek het wel, met als hoogtepunt het moment dat ik mijn legerdienst aanvatte en het eerste weekend dat ik thuiskwam plots geen slaapkamer meer had want aan 1 van de zussen gegeven, de zetel stond wel ter mijner beschikking. Yep echt waar.

Ze heeft er tenslotte ook voor gezorgd dat er een definitieve breuk kwam tussen mij en de zussen.
Op een emotioneel geladen moment heb ik in samenspraak met professionele hulpverleners een aantal acties in gang gezet, uitgaande van de op dat moment beschikbare info, die uiteindelijk iets minder nodig bleken dan gevreesd.
Terwijl de professionele mensen die me op dat moment bijstonden én degene die na de acties betrokken waren me allemaal bevestigden dat ik absoluut het juiste had gedaan, dit ook objectief aan te tonen was zag de betrokken zus dit anders.

Moeder besloot toen om mij en aanverwante niet meer toe te laten om nog spontaan op bezoek te komen, er moest een afspraak gemaakt worden want anders zou de zus uit gezin 2.0 niet meer naar huis komen.
Dan was de keuze snel gemaakt, alleen jammer dat ze dit meedeelde terwijl mijn dochter, met zelfgemaakt cadeau, en ik met de wagen op weg waren voor moeder’s verjaardag en we dus rechtsomkeer moesten maken.
Dat heeft bij mij echt wel voor een klik gezorgd en betekende wat mij betreft het einde van elke emotionele gehechtheid.

Eén keer hebben we hier een écht gesprek over gehad waarin ze ook gewoon vertelde dat ze die keuze, los van het feit of ze al dan niet juist of fout was, opnieuw zou maken.
Wanneer een lid van gezin 2.0 haar voor een keuze zou stellen koos ze voor 2.0, zelfs boven haar kleinkind.
Eerlijk was het wel maar het bevestigde voor mij wel voor eens en voor altijd dat er van moederliefde in mijn geval echt wel geen sprake was.
Het heeft me ook wel geholpen in het te plaatsen.
Ben ervan overtuigd dat de situatie waarin ik opgroeide en hoe het gezin evolueerde me wel een rugzakje heeft gegeven met wel wat issues erin.
Tegelijkertijd ben ik onthecht genoeg zodat het zeker niet overheersend is, waarschijnlijk net door de grotendeels liefdeloze jeugdjaren, dat ik familie absoluut niet mis.

Mijn moeder is nu een paar jaar overleden en ik ben zelfs niet naar haar begrafenis geweest, mijn vader overleed kort voor haar en op zijn begrafenis bleken ik en mijn dochter zo goed als uitgewist en duidelijk niet welkom, het ging zover dat er geen namen op de doodsbrief stond omdat ze me niet wilden vermelden lol.

Van beide ouders heb ik geen afscheid kunnen nemen, van mijn vader vind ik dat soms een beetje jammer, van mijn moeder totaal niet, daar voelde en voel ik niets bij.

Ergens vind ik dat wel jammer, dat ik geen goede band kon hebben met mijn ouders, al zeker niet met mijn moeder en dat een zeer goedbedoelde daad heeft gezorgd voor een breuk die ik nog steeds niet begrijp.

Of toch, namelijk dat ook bij de ladies van gezin 2.0 er wat mankeert wanneer het op emotionele intelligentie aankomt tov de gezin 1.0 leden.

Blij dat ik dat toch ontgroeid ben en dat ik, denk ik, best wat meer inlevingsvermogen en begrip voor de medemens heb opgedaan de afgelopen jaren.

Maar, dans les yeux de ma mère was er dus maar heel weinig lumière.



Lees ook:


Deel deze post:

Tags:

Categorie:

Gepost op:

%d bloggers liken dit: