Ja, ik vind mijn job tof

wood city road person

Buschauffeur, het was niet meteen een ‘dit wil ik worden’ item op mijn wat ik later wil worden lijst.

Maar eigenlijk stond geen enkele van de jobs die ik heb gedaan op die lijst, failed wat dat betreft da’s wel duidelijk.

Heel soms knaagt dat wel een beetje, de dingen die ik graag had willen worden, doen, zijn er niet echt van gekomen.
School was niet echt mijn ding, samen met mijn introverte karakter heeft dat, erop terugkijkend, mijn mogelijkheden eerder beperkt.
Gebrek aan durf, zelfvertrouwen, het ontbreken van Arno’s ‘k heb een kleintje maar ‘t schiet ferm attitude, tja allemaal onderdeel van het introvert pakket.

Gedane zaken nemen geen keer en dus liep mijn professionele traject best wel anders dan dat ‘wat ik wil worden’ lijstje.
Alle jobs, op enkele korte interim dingetjes na, heb ik echter steeds met plezier gedaan ook al begonnen ze meestal uit de nood om geld te verdienen eerder dan omdat ik er bewust voor koos.

woman standing in bus

Zo ook mijn huidige job bij de Mivb, na mijn nogal fatale uitstap naar het zelfstandigen leven moest ik zeer dringend zorgen voor inkomsten.
Gelukkig kon ik toen bij de Mivb aan de slag, als buschauffeur.
Toegegeven, ik zag het toen eerder als een tijdelijke oplossing voor mijn cashflow probleem, inkomen terwijl ik op zoek ging naar iets anders.

Maar wat bleek al snel?
Weerom bleek ik de job die niet echt op mijn most wanted list stond écht leuk te vinden.
Meer nog, na 4 jaar ondertussen, is dit veel meer mijn ding dan ik me had kunnen voorstellen.

Ik ben zeker niet de beste chauffeur, een rijbewijs D halen op latere leeftijd zorgt voor een iets voorzichtigere benadering wat positief is maar ook dat sommige skills wat meer tijd vergen.
Het uitvoeren van manoeuvres is iets wat me nog steeds niet echt goed afgaat wanneer er achteruit rijden aan te pas komt.
Gelukkig behoort dat niet meteen tot de dagelijkse geplogenheden, is dat eerder zeer uitzonderlijk.

orange and white train interior

Want verder beschouw ik mezelf best wel als een goede ‘agent’ zoals we intern nog steeds genoemd worden.
Buschauffeur bij een openbare vervoersmaatschappij is namelijk veel meer dan het gas en rempedaal bedienen en sturen, het is mensen naar hun bestemming brengen.

Dat doe ik supergraag, zorgen dat mensen op een veilige en zo comfortabel mogelijke manier hun reis van halte naar halte kunnen maken.

Yep, dat doe ik goed al zeg ik het zelf.
Het geeft ook een soort instant genoegdoening wanneer mensen een bedankje zwaaien. (Tja in deze Corona tijden is een andere manier wat moeilijker)

De job doet er ook toe, je zorgt dat mensen zich kunnen verplaatsen op een relatief vlotte en relatief ecologische verantwoorde manier.
Je draagt effectief bij tot de mobiliteit van een niet gering gedeelte van de Brusselse bevolking.
Ook dat zorgt voor ‘job satisfaction’.

photo of a woman standing inside bus

En dat allemaal quasi stressloos en bovenal je neemt je job niet mee naar huis.
Daarenboven zijn voor mij de wel zeer wisselende werkuren en dagen een plus.

Dus absoluut ja, ik doe mijn job graag en ben er redelijk van overtuigd dat ik binnen deze organisatie mijn actieve beroeps loopbaan ga beëindigen.
Daarom niet in mijn huidige functie maar zeker wel om mee te werken aan een kwalitatief openbaar vervoer in onze hoofdstad.



Lees ook:


Deel deze post:

Tags:

Categorie:

Gepost op:

%d bloggers liken dit: