Bus chauffeur? How did I get there?

photo of bus during evening

Het begon in 2016

Een aantal jaar geleden, in 2016 dus, werd ik bedankt voor bewezen diensten als logistiek manager bij een verder best cool bedrijf.

Jammer genoeg vonden de toenmalige eigenaren, een grotendeels Amerikaanste investeringsmaatschappij, dat logistiek niet tot de core business behoorde en dat dit beter op een minder efficiënte en duurdere manier door een externe partner werd uitgevoerd.

De gebruikte argumenten waren waardeloos in praktijk maar vanuit hun investeringslogica wel te begrijpen.
Out of the box denken werd uiteraard zwaar gepropageerd maar totaal niet gebruikt.

Dus werd het vriendelijk doch onvermijdelijk een exit, met jammer genoeg ook een kleine afrekening door rancuneuze collega’s en het niet nakomen van enkele beloftes.

Het hakte er even in maar doordat ik voor mezelf een toekomst zag als zelfstandige ging ik er met volle, meer dan volle, energie tegenaan om een nieuwe start te nemen.

a person holding a wallet

Tegen de muur

Geen tijd om even stil te staan, geen tijd om 25 jaar af te sluiten maar volle gas vooruit.

Lang verhaal kort, dat liep niet goed af, een onvermijdelijke weerbots in combinatie met wat problemen met het pand waar de zaak gevestigd was en tegenvallende omzetten leidde tot wat ik nu, achteraf, denk ik het best kan omschrijven als een mini burn out.

De gevolgen waren nogal catastrofaal, een persoonlijk faillissement met alle bijhorende ongemakken en financieel zware consequenties.

Een totale, ongewilde, reset zo kan je het best omschrijven wanneer je zowat al je materiële en financiële middelen verliest.

En dan moet je opnieuw beginnen natuurlijk, bijna letterlijk vanaf nul. En dat terwijl je eigenlijk nog midden in een soort verwerkingsproces zit en er allerlei niet al te leuke praktische dingen op je af komen en je moet dealen met het vinden van oplossingen voor de meest basic dingen.

Niet meteen makkelijk, zeker niet als alleenstaande die ook nog eens een kind deels ten laste heeft en ook daar het beste voor wil, al is dat laatste quasi onmogelijk.

sitting woman looking for job in newspaper

De reset

Ook al zal een groot deel van mijn loon worden ingehouden om schulden te betalen het eerste en belangrijkste was toch om terug een inkomen te hebben.

Van de ene op de andere dag zijn al je financiële middelen verdwenen als je, zoals ik, je eerlijk en onvoorbereid je failliet laat verklaren.

Geen bankrekening meer, geen middelen zo simpel is het.

Gelukkig nog wel een dak boven mijn hoofd, tot de verkoop van de woning kon ik daar blijven wonen.

Dus, na de meest elementaire zaken terug in orde te brengen zoals een bank vinden die je nog wel een rekening geeft, langs het ocmw om toch een soort leefloon te hebben is het vinden van een job het belangrijkste om opnieuw te starten.

Als toen net geen 50 jarige werd dat ook totaal geen gemakkelijke opdracht, de uitvluchten om te zeggen dat je niet werd gekozen en dat dit niets met je leeftijd te maken heeft waren geregeld eerder lachwekkend.

Kwalificaties en motivatie bleken meer niet dan wel prioritair op leeftijd.

blue bus driving in snowy weather

De reddende organisaties

Best wat vruchteloze sollicitaties afgewerkt, tijdsverspilling, niet alleen voor mij maar zeker ook voor een paar consulenten van interim kantoren die me echt en oprecht probeerden te helpen en een aantal bijna op mijn lijf geschreven jobaanbiedingen selecteerden.

Vervelend detail wel, dat lijf bleek voor de werkgevers te oud.

Naast dit nogal deprimerende traject van sollicitaties vulde ik ook sollicitatie formulieren in op de website van De Lijn, daar waren ze heel erg op zoek naar buschauffeurs en bij de Mivb in Brussel waar ze voor zowel trams als bussen op zoek waren naar bestuurders, daar koos ik voor de tram.
Een opleiding en het halen van het rijbewijs D of de nodige attesten zit bij in het pakket, dat had je dus gelukkig niet nodig.

Bij beiden werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan een aantal selectieproeven en testen.
Bij De Lijn voor buschauffeur, bij de Mivb voor trambestuurder.
De Lijn laat deze tests en het bijbehorende eerste gesprek uitvoeren door een extern bedrijf, de Mivb heeft een eigen recruteringscentrum.
Wordt bij de Mivb de recrutering, testen, medische controle en goedkeuring en sollicitatiegesprek in 1 dag en ter plaatse afgelegd dan was het bij De Lijn wat gespreider.

De Lijn’s eerste testen waren in Leuven, de medische controle enkele dagen later in Antwerpen en nadien een gesprek met de depotverantwoordelijke waarvoor je eventueel werd geselecteerd.
In mijn geval was dat Grimbergen.

Beide organisaties weerhielden mijn kandidatuur en ik kon bij beiden aan de slag.

brown concrete building under the gray sky

De uiteindelijke keuze

Dus plots had ik niet 1 maar 2 mogelijke nieuwe jobs en kon ik kiezen.

Nu ja, niet helemaal eigenlijk, mijn persoonlijke situatie maakte de keuze eigenlijk gemakkelijk, zonder auto werd de optie van Mechelen, mijn toenmalige woonplaats, naar Grimbergen of andere depots in Vlaams Brabant eigenlijk niet realistisch.

Ook het gesprek met de depotverantwoordelijke van De Lijn liet me toch wat twijfelen of ik daar nu echt wel zou willen werken, het was duidelijk dat er niet meteen een positieve op openbaar vervoer gerichte sfeer was maar eerder een gelaten afwachten wat privatisatie en besparingen zouden brengen.

Maar, ondertussen was het na het initiële ja je kan beginnen antwoord van de Mivb verdacht stil, er gingen 2 maanden voorbij zonder enig teken van leven.

Bij De Lijn kwam de ondertekening van het contract op tafel, deze keer in Leuven.
Daar Brussel zich nog steeds hulde in stilte besloot ik, deels tegen beter weten in, dan maar een handtekening te gaan zetten op het Leuvense hoofdkantoor van De Lijn Vlaams Brabant.

Een goede week later zou ik in Leuven aan de opleiding beginnen.
Maar er bleef toch een serieuze twijfel knagen en dus besloot ik toch eens een poging te wagen om de rekrutering van de Mivb te contacteren.
Niet eenvoudig want ze zijn zeer goed afgeschermd om ontevreden niet geselecteerde sollicitanten te weren.
Maar na een omweg via de sociale media medewerkers kwam ik terug in contact met de rekruteerder.

En wat bleek? Ja ik kon beginnen maar er moesten minstens 2 Nederlandstalige geselecteerden zijn om een opleiding tot trambestuurder te beginnen en die 2de ontbrak nog steeds.

De rekruteerder had uiteraard wel begrip voor mijn ‘ongeduld’ en zo kwamen we uit op een alternatief, buschauffeur, daar kon ik binnen de week aan de opleiding beginnen.
Een dag later tekende ik ook hier mijn contract, om dan nog snel een bijkomende test te doen over het verkeersreglement, dat hoorde niet bij de initiële tests voor trambestuurder maar was wel noodzakelijk als buschauffeur.

Na het op het allerlaatst afzeggen van mijn opleiding, de ochtend van de start, bij De Lijn begon ik dus enkele dagen later bij de Mivb aan mijn bus opleiding.
Bij De Lijn, moet ik denk ik nooit meer iets vragen.

worm s eye view of the atomium

Brussel

En dat pakte meer dan goed uit, dat bleek de juiste keuze.

Het was best even spannend om op ondertussen 50 jarige leeftijd aan iets nieuws te beginnenen daarenboven ook nog eens als 1 van de zeldzame Nederlandstaligen.

Dat laatste heeft ervoor gezorgd dat ik, op latere leeftijd dus, eindelijk redelijk behoorlijk Frans beheers.

Daarnaast bleek het ook absoluut niet uitzonderlijk dat mensen van mijn leeftijd aan een opleiding en job als chauffeur begonnen, was er een mix van leeftijden, afkomst en culturen met echt wel respect voor al die verschillen.

Werken bij de Mivb bleek ook op persoonlijk vlak een oplossing en zorgde ervoor dat ik met mijn zeer beperkte middelen, een groot deel van mijn loon werd ingehouden, toch nog een relatief normaal leven kon leiden.

Mijn Mechelse woning ging openbaar verkocht worden dus moest ik op zoek naar een andere plek om te wonen, iets om te huren.
Zo kwam ik in Ukkel terecht, een arbeidscontract van de Mivb blijkt een zéér goede referentie om vrij probleemloos iets te kunnen huren in Brussel.
Meteen was ook mijn vervoersprobleem van en naar het werk opgelost.
In het Brussels gewest kan je als Mivb medewerker met zeer wisselende uren, zoals ik, gebruik maken van een door de werkgever aangeboden taxiservice wanneer je geen gebruik kan maken van het openbaar vervoer.

Dus ja, best tevreden met mijn huidige werkomgeving en inhoud, al zijn er door naar Ukkel te verhuizen ook wel wat minpunten op persoonlijk vlak.
Maar over beide dingen heb ik het in volgende posts vast nog wel eens.



Lees ook:


Deel deze post:

Tags:

Categorie:

Gepost op:

%d bloggers liken dit: